hızlı ve geniş adımlıyorum yolları, çokça basamak çıkıyorum, bi vasıtadan inip bi başkasına biniyorum, otobüste  bi kitabın kapağını açabilecek kadar yerim varsa kitap okuyorum, otobüste ne şekilde olursam olayım müzik dinliyorum, işyerinde nizami kuralları sergileyip beklenenleri yerine getirmeye çalışıyorum, arada bir insanların yüzüne bakıyorum, gün bitince sabah geçtiğim yolları gerisin geri dönüyorum, bazen 'yol yetmediği! için bi öncesi durağa yürüyorum, eve geliyorum, yemekten sonra boynumla yorgunluğumu tartıyorum, irice bi ağırlık seziyorum.
bi de içimde bişeyler var; açıkta durursa yolumu tıkayacağından, kenara konursa kaybolup gideceğinden korktuğum; mumyalayıp sabah akşam yüzümü yüzüne dönmek istediğim bişeyler.

mutlu muyum? mutsuz değilim... belli ki hala umutluyum...