evde geçen tek bir gün bile dipsiz kuyulardan uzanan ellerin saçlarıma dolanması için yeterli ... böyle zamanlarda fark ederiz ki ağlamak için hep bir nedenimiz olacak. yine böyle zamanlarda, boğazımızı düğümleyen şeyi düşünürken yutağımıza yapışıp kalmış elma kabuğunu fark eder, Havva'dandır deriz...

bi de tavuk- yumurta hesabı bi zincir kafamda akıp duruyor:

insanlar yalnızlar, çünkü çok çalışıyorlar.. insanlar çok çalışıyorlar, çünkü yalnızlar...

birbirinin peşi sıra koştururken bu iki cümleden geriye net iki durum kalıyor: insanlar hem yalnızlar hem çok çalışıyorlar...